Εισήγηση του Μοναχού Παϊσίου Καρεώτη στην εκδήλωση της ΕΞΟΔΟΥ στη Λάρισα

Ἡ ἐλευθερία τοῦ προσώπου ὡς πνευματικὸ διακύβευμα

Ἐν πρώτοις πρέπει νὰ εὐχαριστήσω ὅλους ὅσους ἐκοπίασαν καὶ φρόντισαν γιὰ τὴν εὐκαιρία τῆς σημερινῆς αὐτῆς συνάξεως.

Ἀπὸ δὲ τὸ περιβόλι τῆς Παναγίας μας, τὸν τόπο τῶν ὁσίων Πατέρων, ὅπου ὁ καθεὶς ἀγωνίσθηκε στὰ δεδομένα τῆς ἐποχῆς του, μεταφέρω εὐχὲς καὶ τὴν ἀγωνία γιὰ τὰ σημερινὰ παλαίσματα, γιὰ τὰ ὁποῖα συγκεντρωθήκαμε σὲ αὐτὸν τὸν τόπο.

Ἤμουν νέος μοναχὸς περὶ τὸ 1985, καὶ καθόμασταν μαζὶ μὲ ἄλλους μοναχοὺς στὰ κούτσουρα τῆς αὐλῆς στὴν Παναγούδα. Ὁ Γέρντας Παϊσιος ἦταν ἔντονα προβληματισμένος. Ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες, ἕνας γνωστός του στὰ ὑπουργεῖα, τοῦ εἶχε στείλει ἕνα δεῖγμα τῆς τότε νέας ταυτότητας, ποὺ σχεδίαζε ἡ κυβέρνηση. Μᾶς τὸ ἔδειξε - εἶναι αὐτὸ ποὺ σᾶς δείχνω - καὶ μάλιστα στὸ φάκελο τὸ εἶχε βάλλει, εἶχε γράψει ἀπ' ἔξω: «ΔΕΙΓΜΑ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ – ΑΛΟΙΜΟΝΟΝ» μὲ τρία θαυμαστικά. Δηλαδή, ὅπως λέει ὁ λαὸς = Ἀλοίμονον καὶ τρίς - ἀλοίμονον. Μία λέξη, ποὺ λέει πολλά.

Τὸ μεγάλο κακό, μᾶς ἔλεγε, τὸ κάνει τὸ ἀντίχριστο πνεῦμα ποὺ ἔχει ἐπικρατήσει. Θὰ σοῦ λένε, «πίστευε ὁ, τί θέλεις», ἀλλὰ θὰ σὲ βάζουν στὸ καλάθι τὸ δικό τους, καὶ θὰ σὲ πᾶνε ὅπου θέλουν αὐτοί. Τέτοια δικτατορία ποὺ σκέπτονται νὰ κάνουν, μόνο ὁ διάβολος μπορεῖ νὰ τὴν ἔχει σκεφθεῖ. Μονολογοῦσε, πολλὲς φορές: ἀλοίμονον, ἀλοίμονον.

Τὴν ἴδια λέξη, εἶπα καὶ ἐγώ, ὅταν πρὶν καιρό, ἄκουσα τὸν ὑπεύθυνο τύπου τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοίκησης, τὸν τόσο διαφημιζόμενο θεολόγο, νὰ λέει ἐπισήμως, ὀτι τὸ θέμα τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ, δὲν εἶναι θεολογικὸ θέμα, εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας.

Μὲ ἄλλα λόγια, εἶναι σὰ νὰ λέει ὀτι ὅταν βγαίνει ὡς Ἀρχιερεὺς στὴν Ὡραία Πύλη καὶ λέγει: «... καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα», τότε δηλαδὴ ψεύδεται, ἐφ' ὅσον - δι' αὐτόν - κάποιες πτυχὲς τῆς ζωῆς μας, δὲν ἔχουν ἀνάγκη τὸν Χριστό.

Ἐρωτῶ: ὑπάρχει κάτι ἀπὸ τὴ ζωή μας, ποὺ νὰ εἶναι ἐκτὸς τῆς σχέσεως μᾶς μὲ τὸν Χριστό;

Ἡ σημερινὴ σύναξη, ἔχει τὸν ἴδιο σκοπό, μὲ αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ προφήτης Ἰεζεκιὴλ (κέφ. 33), ὅτι ὁ λαὸς θέτει ἕναν σκοπό, γιὰ νὰ βλέπει ἐὰν πλησιάζει ὁ ἐχθρός. Ὅταν ὁ σκοπὸς δεῖ νὰ ἔρχεται ὁ ἐχθρός, πρέπει νὰ σαλπίσει γιὰ νὰ ἑτοιμασθεῖ ὁ λαός. Ἐὰν ὅμως, δεῖ τὸν ἐχθρό, καὶ δὲν σαλπίσει, τότε ὁ Θεὸς θὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν σκοπό, τὸ αἷμα τοῦ λαοῦ ποὺ θὰ χυθεῖ.

Ἡ σημερινή, λοιπὸν σύναξη ἔχει τὸ νόημα τῆς σάλπιγγος τοῦ κινδύνου, ὄχι ὅμως γιὰ ἐχθρὸ ποὺ πλησιάζει, ἀλλὰ γιὰ ἐχθρὸ ποὺ ἦρθε, καὶ εἶναι μέσα στὴν αὐλή μας.

Ἀλλὰ ποιός εἶναι σήμερα ὁ ἐχθρός;

Τὸ πρόβλημα τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ, εἶναι ἡ κορυφὴ τοῦ παγόβουνου, τὸ 10% τοῦ προβλήματος. Πρέπει νὰ καταλάβουμε πληρέστερα, τὸ τί πραγματικὰ συμβαίνει. Πρέπει νὰ ἐπαναπροσανατολίσουμε τὸν τρόπο σκέψης καὶ δράσης μας, γιὰ νὰ μὴ κινοῦμστε διαρκῶς στὴν ἐπιφάνεια τῶν γεγονότων καὶ χάνουμε τὴν οὐσία τῶν ζητημάτων. Εἰ δ' ἄλλως ἡ κοινωνία μας θὰ ἡττᾶται διαρκῶς καὶ ὁ ἐχθρὸς θὰ προχωρεῖ. Διότι, δυστυχῶς πολλοὶ ἄνθρωποι, δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ἐλευθερία τους παρὰ μόνο σὲ μία χυδαία μορφή, μὲ τὴν ἀπουσία περιορισμῶν. Σκλάβοι, σὲ μία φαινομενικὰ ἐλεύθερη ζωή.

Τὸ πρόβλημα, λοιπόν, τὸ οὐσιαστικὸ εἶναι ὀτι αὐτὴ τὴ στιγμή, ἔχουμε ἕνα σύστημα ἐξουσίας, «πανολιχαρχικό», τὸ ὁποῖο διαρκῶς συρικνώνει τὸν πλοῦτο του στὰ χέρια τῶν ἀπόλυτα ἐλαχίστων.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, στὰ πλαίσια τῶν κοινοβουλευτικῶν δημοκρατιῶν - [ἀναφερόμαστε κυρίως στὴν Δύση, διότι ἐκεῖ μᾶς ἔχουν βάλι καὶ ἐμεῖς νὰ ἀνήκουμε, ἐνῷ δὲν ἀνήκουμε] - ἀποφασίζουν σὲ ποιά κατεύθυνση θὰ πᾶνε οἱ κοινωνίες, καὶ ἐκ δευτέρου καλοῦνται οἱ πολιτικὲς ἡγεσίες νὰ ὑλοποιήσουν αὐτὲς τὶς ἀποφάσεις.

Ἑπομένως, βρισκόμαστε στὸ ἔλεος μιᾶς πλουτοκρατίας ἡ ὁποία κυριολεκτικὰ εἶναι ἀπανθρωποιημένη καὶ οἱ ὁποῖοι, δίχως καμμία συζήτηση, ἔχουν τὸ ἐλεύθερο νὰ διαμορφώνουν τὴν κατεύθυνση τοῦ μέλλοντος τῶν ἀνθρώπινων κοινωνιῶν.

Ἡ τεχνολογία, ἡ ὁποία αὐτὴ τὴ στιγμή, ὁρίζει τὶς ἐξελίξεις τῶν κοινωνικῶν σχέσεων, προέρχεται ἀπὸ τοὺς ὑπερεθνικοὺς ὁμίλους, οἱ ὁποῖοι καὶ διαμορφώνουν τοὺς ὅρους ἀνάπτυξης τῆς τεχνολογίας καὶ ποιά κατεύθυνση θὰ πάρει ἡ τεχνολογία μέσα στὴν πολιτικὴ κοινωνία. Δηλαδή, πὼς θὰ ἐνσωματωθεῖ ἡ τεχνολογία μέσα στὶς κοινωνίες, καὶ πὼς θὰ διαμορφώσει τὶς νέες δομές, οἱ ὁποῖες θὰ ὑπηρετοῦν τὶς νέες κοινωνικὲς σχέσεις. Διότι, ἡ κάθε τεχνολογικὴ ἐξέλιξη, διαπλάθει νέες κοινωνικὲς σχέσεις καὶ προκαλεῖ βαθεὶς μετασχηματισμοὺς στὶς σταθερὲς ποὺ ἀργανώνουν τὸν ἰδιωτικὸ καὶ δημόσιο βίο.

Δὲν εἶναι ἴδιες οἱ κοινωνικὲς σχέσεις τῆς ἀρχαιότητος, τοῦ μεσαίωνα, τῆς ἀναγέννησης, τῆς πρώιμης νεωτερικότητος καὶ τῆς ὕστερης νεωτερικότητος, τὴν ὁποία ζοῦμε, καὶ στὴν ὁποία οἱ πολῖτες σιγᾶ - σιγὰ χάνουν τὸν ἔλεγχο τῆς ζωῆς τους.

Τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀναδύεται εἶναι: Ποιοί εἶναι αὐτοὶ οἱ παράγοντες, οἱ ὁποῖοι θὰ μπορέσουν νὰ ἀναστείλλουν αὐτὴ τὴ διαδικασία;

Στὴν πραγματικότητα, αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ συζητήσουμε, καὶ μάλιστα ἀπὸ πνευματικῆς ἀπόψεως.

Τὸ πρώτιστον, θὰ πρέπει ὁ ἄνθρωπος, ἐσωτερικὰ νὰ περάσει σὲ ἕνα πνεῦμα καὶ σὲ μία κουλτούρα ἀντίστασης, ὥστε σὲ δεύτερο βαθμὸ νὰ μπορέσει νὰ συνοδομαδωθεῖ καὶ ἔτσι νὰ ἀντισταθεῖ. Διότι, δὲν εἶναι πλέον θέμα ἀξιοπρέπειας ἢ ἁπλῆς ἐλευθερίας κινήσεων, ἀλλὰ κυρίως εἶναι ζήτημα ἐπιβίωσης.

Αὐτὸ ποὺ ἔρχεται, ἔχει χαρακτηρισθεῖ σχετικὰ ἐπιτυχῶς, ὡς «ΤΕΧΝΟΦΕΔΟΥΑΡΧΙΑ». Δηλαδή, βρισκόμασθε στὶς ἀπαρχὲς διαμόρφωσης μιᾶς κοινωνίας τεχνοφεουδαρχικῆς.

Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει ὀτι ἔχουμε τὴν ὄσμωση δύο ἀπόλυτα διακριτῶν, ἕως καὶ ἀντιθέτων πόλων, σὲ μία ἑνιαία ὄσμωση. Ἀπὸ τὴν μία ἡ φεουδαρχία, ἡ ὁποία ἀναφέρεται σὲ παλλιὲς κοινωνικὲς σχέσεις ἀπόλυτα ξεπερασμένες. Ἐκεῖ ὑπῆρχε ἡ βασικὴ ἔννοια τοῦ δούλου καὶ τοῦ ἐλεύθερου.

Στὴ συνέχεια, αὐτὸ ποὺ πέτυχε ὁ διαφωτισμὸς καὶ τὸ οἰκονομικὸ σύστημα ποὺ αὐτὸς ἔφερε, προϋποθέτει τὴν ἐλευθερία τῆς ἐργασίας. Ἡ μετέπειτα ἔννοια τῆς τεχνολογίας, στὰ πλαίσια τοῦ κυριάρχου οἰκονομικοῦ συστήματος, προϋποθέτει καὶ πάλι τὴν ἐλευθερία τῆς ἐργασίας.

Τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται εἶναι: πὼς εἶναι δυνατὸν νὰ συγκερασθεῖ ἡ ἔννοια τῆς δουλείας μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἐλευθερίας τῆς ἐργασίας, ὅπως ὅλοι τὴν γνωρίζουμε;

Ὁ καθένας, τοὐλάχιστον θεωρητικά, στὸ πλαίσιο τῆς ἀστικῆς συνταγματικῆς τάξης, ἔχει τὸ ἐλεύθερο νὰ ἐργάζεται ὅπου θέλει καὶ ὅπως θέλει. Ἡ καταναγκαστικὴ ἐργασία σημαίνει δουλεία. Πὼς λοιπὸν θὰ συγκερασθοῦν αὐτὰ τὰ δύο;

Αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι τὸ μυστικὸ τοῦ ἄμεσου μέλλοντος, ποὺ πρόκειται νὰ βιώσουμε στὰ πλαίσια τῆς ψηφιακῆς οἰκονομίας. Ὅταν λέμε ψηφιακὴ πραγματικότητα, ἀναφερόμαστε, ὄχι μόνο στὸ πλαίσιο τῆς ἐργασίας, ἀλλὰ σὲ ὁτιδήποτε μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε καὶ γιὰ ὁποιαδήποτε πτυχὴ τῆς ζωῆς. Ἕνα ὁρμητικὸ κῦμα μιᾶς ψηφιακῆς «φρενίτιδας», θὰ σαρώνει κάθε πτυχὴ τῆς ζωῆς τῶν πολιτῶν, ποὺ ὁλοένα θὰ συρικνώνει τὶς συνταγματικὲς ἐλευθερίες τους.

Ὁ ἄνθρωπος θὰ λειτουργεῖ μέσα σὲ μία ἰδεατὴ ψηφιακὴ πραγματικότητα καὶ θὰ συγκροτεῖ την ὑποκείμενικότητά του μέσα σὲ ψηφιακὲς συνθῆκες. Ὅλες οἱ κοινωνικὲς σχέσεις - ἐπαγγελματικὲς ὑγείας, ἐκπαιδεύσεως, διασκέδασης, οἰκογενείας - θὰ ἐκτελοῦνται μέσα στὸν ψηφιακὸ κόσμο.

Ἔγινε πλὸν γνωστό, ὀτι ὁ προσωπικὸς ἀριθμός, δὲν ἐξυπηρετεῖ κατὰ κύριο λόγο τὶς ἀνάγκες τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, ἀλλὰ σὲ πρῶτο βαθμὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Ἐπίσης, εἶναι γνωστὸ ὀτι τὰ ψηφιακὰ δεδομένα, γίνονται ἐμπόρευμα ἰδιωτικῶν φορέων.

Δὲν σᾶς φαίνεται παράξενο, ὀτι ξαφνικά, σὲ ὅλες τὶς χῶρες, ἐπιβάλλεται ταυτόχρονα ὁ προσωπικὸς ἀριθμός; Μάλιστα καὶ σὲ χῶρες, ποὺ δὲν ὑπάρχει ταυτότητα, ὅπως οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες καὶ ἡ Ἀγγλία. Μιλᾶμε, δηλαδή, γιὰ ἕνα παγκόσμιο φαινόμενο, ποὺ ἐξυπηρετεῖ τὶς ἀνάγκες τῶν πλουτοκρατῶν.

Τὸ πρόβλημα γιὰ μᾶς εἶναι, στὸ νὰ ἀναχθοῦμε, στὸ ποιός παράγει αὐτὸ τὸ πρόβλημα, καὶ ποιές εἶναι οἱ συνθῆκες γιὰ νὰ μπορέσει ἡ κοινωνία νὰ ἀντισταθεῖ, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀντεπιτεθεῖ;

Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν σὲ αὐτὴ τὴ φάση, νὰ δεχθοῦμε ὡς ἄνθρωποι, τὴν ἐφαρμογὴ αὐτοῦ τοῦ ἀπάνθρωπου πράγματος.

Τὸ νὰ τὸ δεχθοῦμε, ἔστω καὶ παθητικά, σημαίνει ὀτι συμμετάσχουμε, δηλαδὴ βοηθοῦμε ἕνα ἀντίχριστο σύστημα, ἕνα ἀπάνθρωπο σύστημα, στὴ ὁλοκλήρωσή του, καὶ ὑποθηκεύουμε τὴν ζωὴ τῶν παιδιῶν μας στὴν ἀπόλυτη καταστροφή.

Διότι, ἂν σιωπᾶ κάποιος, γιὰ νὰ προστατέψει τον εὐατό του, εἶναι κατάφωρη συνενοχή. Ἂς προβληματισθεῖ ὁ καθένας, ὁ ὁποῖος ἀγωνίζεται γιὰ τὰ παιδιά του, ἐὰν ἐπιθυμεῖ τὴν αὐριανὴ δουλεία τῶν παιδιῶν του.

Μὴ ξεχνᾶμε, ὀτι ἡ ἄγνοια τοῦ λαοῦ, εἶναι ἡ κυριώτατη ἐπιτυχία τῶν κρατούντων. Ἂν ἡ γνώση εἶναι δύναμη, ὅπως λέει ἡ Γραφή, κατὰ λογικὴ συνέπεια, ἡ ἄγνοια εἶναι σκλαβιά.

Εἶναι, πλέον, ἀνάγκη νὰ προβληματισθοῦμε ὑπεύθυνα γιὰ ὅσα συμβαίνουν.

Ὁ προβληματισμός, ὅμως, ἀπαιτεῖ κριτικὴ σκέψη, ποὺ εἶναι στοιχεῖο τῆς λογικότητος τοῦ ἀνθρώπου.

Στὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία, λογικότητα καὶ αὐτεξούσιο, εἶναι ἀπόλυτα συνδεδεμένα, καὶ δὲν εἶναι διαφοροποιημένα.

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι φύσει αὐτεξούσιος. Γεννιέται αὐτεξούσιος. Δὲν εἶναι ἕνα κοινωνικὸ προσκτηθὲν χαρακτηριστικό. Ἐνυπάρχει στὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ εἶναι κεντρικὸ χαρακτηριστικὸ τῆς λογικότητος τῆς φύσεως.

Ὁ Μέγας Βασίλειος μᾶς λέγει ὀτι, ἡ ἀνθρώπινη φύση, λόγῳ τοῦ κατ' εἰκόνα, ἔλαβε παρὰ τοῦ κτίσαντος «αὐθαίρετον ζωήν», δηλαδὴ ἐλεύθερη καὶ ἀνεξάρτητη, ποὺ δὲν ὑπόκειται σὲ ἀνάγκες καὶ δουλεῖες (P. G. 31, παρ.6, σέλ.344 ). Ἡ λογικὴ φύσις, θεμελιώνεται στὴν αὐτεξούσιον ὁρμή.

Ὑπό το φῶς τῶν ὅσων μέχρι τώρα, ἔχουμε ἀνάπτυξει, περιληπτικὰ καὶ ἀκροθιγῶς, θὰ πρέπει νὰ κατανοήσουμε ὀτι τὸ αὐτεξούσιον, «ὑλοποεῖται», ἐκφράζεται, μέσῳ τῆς προαιρέσεως, τῆς δυνατότητος ἐπιλογῆς.

Ἡ προαίρεση, ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο, εἴτε στὸν γνήσιο καὶ ἀληθινὸ δρόμο, γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση, εἴτε σὲ ἕνα πλασματικὸ δρόμο ἐμπαθοῦς ζωῆς καὶ κατεστραμμένης κοινωνικότητος.

Καλεῖται ὁ ἄνθρωπος, νὰ ἀσκήσει τὸ αὐτεξούσιόν του, μέσῳ τῆς προαιρέσεως του, μέσα σὲ ἕνα ὑπερτοξικὸ περιβάλλον, ἄνωθεν βεβιασμένων ἐπιλογῶν, ποὺ τελικὰ δὲν εἶναι ἐπιλογές, ἀλλὰ ἐπιβεβλημένες ἀναγκαιότητες.

Ἔχουν δημιουργήσει ἕνα καθεστὼς ἀνάγκης, τὸ ὁποῖο στὴν πραγματικότητα αἵρει τὸ στοιχεῖο τῆς ἐλευθερίας ἐπιλογῆς καὶ διαμορφώνει μία «μονομπλὸγκ» ἀντίληψη, περὶ τῆς μοναδικῆς κατεύθυνσης ποὺ ὀφείλει νὰ πάρει ἡ κοινωνία. Μία κοινωνία, ποὺ μὴ ξεχνᾶμε, στὸ πλαίσιο τῶν δυτικῶν ἀντιλήψεων καὶ τῶν δυτικῶν ἀξιῶν, εἶναι μία κοινωνία «ἀντιφυσική».

Δηλαδή, μία κοινωνία ποὺ καταστρέφει τὴν ἀνθρώπινη φύση. Διότι, ὁ σύγχρονος Δυτικὸς «πολιτισμός», ἔχει ἀρνηθεῖ πλέον τὴν ἔννοια τῆς «φύσεως», ἡ ὁποία ἀποτελεῖ θεμελιῶδες στοιχεῖο. Εἴτε στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἀνθρώπου, εἴτε στὸ ἐπίπεδο τῆς Θεότητος, ἡ ἔννοια τῆς φύσεως εἶναι κεντρική.

Ἀρνοῦνται οἱ δυτικὲς ἀξίες τὴν ἔννοια τῆς φύσεως, ἀρνοῦνται αὐτὸ ποὺ λέμε «κατὰ φύση» καὶ «παρὰ φύση».

Στὴν πραγματικότητα, μὲ βάσει τῶν ὅσων ἔχουμε πεῖ, οἱ ψευδοεπιλογὲς ποὺ μᾶς παρουσιάζει ἕνα ἀπανθρωποιημένο καὶ ἀντιφυσικὸ σύστημα, δὲν ἀποτελοῦν ἐπιλογές, ἀλλὰ καταναγκασμούς, οἱ ὁποῖοι πλέον «ἔτι καὶ ἔτι» ἐπανθρωποιοῦν τὸν ἄνθρωπο. Ἀλλοτριώνουν περαιτέρω τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν γνησιότητα τῆς φύσεώς του.

Ἡ ἀνερχόμενη ψηφιακὴ κοινωνία, ἀναγκάζει νὰ συμμορφωθοῦμε σὲ ὁλοένα καὶ πιὸ ἀπάνθρωπες καὶ σκανδαλώδεις συνθῆκες. Στὸ κοινωνικὸ πλαίσιο ποὺ δημιουργεῖται, ἡ λογικὴ ὄχι μόνο φαίνεται κουραστική, ἀλλὰ καὶ ἐχθρικὸ στοιχεῖο. Διότι, εἶναι τόσο ἄνετο νὰ ἀκολουθεῖς τὸ ρεῦμα τοῦ κυρίαρχου ἀφηγήματος, καὶ νὰ εἶσαι πάντοτε ἕτοιμος νὰ ὑποχωρήσεις στὸ κάθε σφύριγμα τοῦ ἀφεντικοῦ, τὴν ὕπαρξη τοῦ ὁποίου, οὔτε κἂν ἀντιλαμβάνεσαι.

Λέγει ὁ Κύριός μας, ὀτι: «Ἀνάγκη γὰρ ἔστιν ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα». Θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κάποιος, ὀτι ἐφ' ὅσον εἶναι ἀνάγκη νὰ ἔρθουν τὰ σκάνδαλα, τότε πὼς εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ ἀποφύγουμε. Ἡ ἀπάντηση εἶναι, ὀτι ἀπαιτεῖται νὰ τὰ ἀντιμετωπίσουμε ὅπως ὁ ἰατρὸς τὴν ἀσθένεια, ποὺ θὰ λέγαμε, ἀναγκαίως ἔρχεται. Δὲν εἶναι ὑποχρεωτικὸ νὰ ἀφεθοῦμε καὶ νὰ παραδοθοῦμε στὴν ἀσθένεια. Ὑπάρχουν τὰ φάρμακα.

Ὁ Κύριος, χρησιμοποιεῖ τὴν λέξη «ἀνάγκη», γιὰ νὰ μὴν ἀμεριμνοῦμε, ὀτι ὁ βίος εἶναι εἰρηνικὸς καὶ ἀτάραχος, ἀλλὰ ἀντίθετα, ἔχει πολλοὺς πολέμους καὶ ἀγῶνες, ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν.

Ἡ λέξη «ἀνάγκη», δὲν ἀναιρεῖ τὴν ἐλευθερία τῆς προαιρέσεως, οὔτε ἀναγκάζει νὰ ὑποκύψεις σὲ κάτι ποὺ παρουσιάζεται ὡς «ἀναγκαῖον». Διότι, ὁ Κύριος λέγει: «ἀνένδεκτον ἔστι τοῦ μὴ ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα», ἀλλὰ λέγει ὅμως, συνιστῶντας τὴν ἄκρα προσοχή μας «οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ, δι ου τὰ σκάνδαλα ἔρχεται» (Ἁγίου Ἰω. Χρυσοστ. Ρ. G. 58, σελ. 573/ P. G. σελ. 226 ).

Τελειώνοντας ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, θέλω νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι ἡ ψηφιακὴ ταυτότητα, μὲ τὸν προσωπικὸ ἀριθμό, καὶ μὲ ὅσα ἄλλα θὰ ἀκολουθήσουν, δὲν εἶναι τὸ μέλλον, εἶναι τὸ τέλος τῆς ἐλευθερίας, σωματικῆς καὶ ψυχικῆς.

Διότι ὅταν χάσεις τὴν φωνή σου, ἔχεις χάσει τὴν ψυχή σου.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Θὰ παρακαλοῦσα τὴν ἀγάπη σας, δύο λεπτὰ γιὰ μιὰ ἐπίκαιρη παρατήρηση, σὲ ὅσα συμβαίνουν αὐτὸ τὸν καιρό, σχετικὰ μὲ τὰ ὅσα εἴπαμε.

Ὅλοι ἀκούσαμε γιὰ τὸ ὑπερσκάνδαλο «Ἐπσταϊν». Δημοσιεύθηκαν τρία ἑκατομμύρια ἔγγραφα περὶ αὐτοῦ. Οἱ διασυνδέσεις αὐτοῦ τοῦ ὑπερσκανδάλου, δὲν καλύπτουν μόνο τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, ἀλλὰ πάμπολλες χῶρες. Μὲ τὰ ἔγγραφα ποὺ δημοσιεύθηκαν, διαπιστώνεται ἡ ἔκφυλη καὶ πέραν πάσης ἀνθρωπίνης φαντασίας, ἀληθινὰ σατανιστική, κρυφὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων ποὺ σήμερα κατέχουν τὸν παγκόσμιο πλοῦτο. Ἐπιβεβαιώνεται, ὅτι οἱ ὑπερελίτ, οἱ πλουτοκράτες, ποὺ καθορίζουν τὴν παγκόσμια ψηφιακὴ οἰκονομία, σχετίζονται μὲ τελετὲς ἀνθρωποθυσίας καὶ παιδοφιλίες. Τὴν ἀνθρώπινη ζωὴ δὲν τὴν ὑπολογίζουν. Τὰ βίντεο ποὺ ἔχουν δημοσιευθεῖ ἀποδεικνύουν τὴν κρυφὴ ζωή, προσώπων ὀνομαστῶν καὶ διακεκριμένων. Ὁπότε, δὲν ἀποτελοῦν καλογερικὲς ἐμμονὲς γιὰ ἀδιόρατους σατανισμούς.

Γιατί τὸ τονίζω αὐτό;

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ἔχουν δημοσιευθεῖ συγκεκριμένα ὀνόματα, ποὺ ἐμπλέκονται στενὰ μὲ τὸ ὑπερσκάνδαλο «Ἐπσταϊν» καὶ ἀνήκουν στὸν κύκλο τῶν παιδοφίλων καὶ τῶν σατανικῶν τελετῶν, εἰναι αὐτοὶ οἱ πλουτοκράτες ποὺ σχεδιάζουν καὶ προωθοῦν τὴν παγκόσμια ψηφιοποιημένη οἰκονομία. Αὐτοὶ ἐπιβάλλουν, ὡς ἀρχικὸ στάδιο τὸν προσωπικὸ ἀριθμό, μὲ διαφορετικὰ ἀφηγήματα σὲ κάθε χώρα. Γιατί, εἶναι τὸ κλειδί, τῆς νέας ψηφιακῆς κοινωνίας ποὺ ἑτοιμάζουν, ἀλλὰ καὶ σημεῖο ἀναφορᾶς στοὺς ἐπιδιωκόμενους στόχους καὶ σχεδιασμούς τους.

Μὲ ἄλλα λόγια, οἱ πλουτοκράτες καὶ οἱ ὑπερελίτ, μὲ τὴν κρυφή, ἀντιφυσική, καὶ ἔκφυλη ζωή τους, εἶναι οἱ σχεδιαστὲς τῆς νέας ψηφιακῆς κοινωνίας, ποὺ κλειδὶ ἔχει τὸν προσωπικὸ ἀριθμό.

Ὀφείλουμε νὰ τονίσουμε ὅτι ἡ ἀποδοχὴ τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ, ἀπὸ ἀνθρώπους ἀδιάφορους ἢ εὐκολόπιστους, τοῦ τόσο κρίσιμου γιὰ τὴν ὑλοποίηση τοῦ κεντρικοῦ σχεδιασμοῦ, δὲν συνιστᾶ ἁπλᾶ μία ἠθικὴ ὑποχώρηση ἀπὸ πλευρᾶς τους, ἀλλὰ μιὰ ἐνεργὴ συμμετοχὴ στὴν ἐκδίπλωση τῶν σχεδιασμῶν τῶν ὑπερελίτ. Διότι, αὐτὸ συνιστᾶ τὴν ἀπόλυτη σύμπραξη καὶ ἐπιπλέον τὴν ὑποθήκευση τῶν μελλοντικῶν γενεῶν, σὲ αὐτὸν τὸν ἀντίχριστο σχεδιασμὸ τῆς ἀπόλυτης ὑποδούλωσης τοῦ ἀνθρώπου.

Εὐχαριστῶ καὶ πάλι γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ὑπομονή σας.

Μοναχὸς Παϊσιος

Καρεώτης

Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου 2026